Μ. Κατρίνης: Αντίφαση για το ΝΑΤΟ να μιλά για συλλογική ασφάλεια, όταν σύμμαχοι αμφισβητούν κυριαρχικά δικαιώματα συμμάχων

Βουλευτής ΠΑΣΟΚ-Κινήματος Αλλαγής
Υπεύθυνος ΚΤΕ Εθνικής Άμυνας

Οι προκλήσεις ασφάλειας στην Ανατολική Μεσόγειο, η ανάγκη
προστασίας κρίσιμων ενεργειακών υποδομών και η αντίφαση που
δημιουργείται όταν κυριαρχικά δικαιώματα κρατών-μελών
αμφισβητούνται στο εσωτερικό της ίδιας της Συμμαχίας βρέθηκαν στο
επίκεντρο των παρεμβάσεων που πραγματοποίησε ο βουλευτής και
τομεάρχης Εθνικής Άμυνας του ΠΑΣΟΚ Μιχάλης Κατρίνης στις εργασίες
της Ειδικής Ομάδας Μεσογείου και Μέσης Ανατολής της
Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του ΝΑΤΟ, που πραγματοποιήθηκαν στη
Ρώμη.

Ο Μιχάλης Κατρίνης επισήμανε ότι η αστάθεια στη Μέση Ανατολή και
τη Βόρεια Αφρική, οι υβριδικές απειλές, οι μεταναστευτικές πιέσεις, η
ενεργειακή ανασφάλεια και ο γεωπολιτικός ανταγωνισμός επηρεάζουν
άμεσα την ευρωπαϊκή ασφάλεια και τη συνοχή της Συμμαχίας. Τόνισε
ιδιαίτερα ότι για την Ελλάδα, ως χώρα που βρίσκεται στο σημείο τομής
της Ανατολικής και της Νότιας Πτέρυγας, η σταθερότητα και οι
ασφαλείς θαλάσσιες και ενεργειακές οδοί στην Ανατολική Μεσόγειο
παραμένουν ζωτικής σημασίας. Παράλληλα, ανέδειξε την αντίφαση που
δημιουργείται όταν το ΝΑΤΟ καλείται να εγγυηθεί τη συλλογική
ασφάλεια απέναντι σε εξωτερικές απειλές, ενώ την ίδια στιγμή το
διεθνές δίκαιο και τα κυριαρχικά δικαιώματα των κρατών-μελών του
αμφισβητούνται στο εσωτερικό της ίδιας της Συμμαχίας.

Στο πλαίσιο αυτό έθεσε το ερώτημα πώς μπορεί το ΝΑΤΟ να ενισχύσει
τη στρατηγική του παρουσία στη Νότια Γειτονία ώστε να προστατεύσει
αποτελεσματικότερα τη σταθερότητα της περιοχής και την ενεργειακή

ασφάλεια, καθώς και ποιοι πολιτικοί ή επιχειρησιακοί μηχανισμοί θα
μπορούσαν να ενισχύσουν την αποτρεπτική ισχύ και τη συνοχή της
Συμμαχίας στην Ανατολική Μεσόγειο.

Στην παρέμβασή του για τις σχέσεις Κόλπου – Ευρωατλαντικού χώρου,
τόνισε ότι η σημερινή αστάθεια στη Μέση Ανατολή θέτει κρίσιμα
ερωτήματα για την αξιοπιστία του ευρωατλαντικού συστήματος.

Ειδικότερα, έθεσε το ερώτημα εάν η Συμμαχία μπορεί να διατηρήσει τη
συνοχή και την αξιοπιστία της όταν οι αρχές της συλλογικής ασφάλειας
και του διεθνούς δικαίου εφαρμόζονται επιλεκτικά, καθώς και πώς
μπορεί το ΝΑΤΟ να αντιμετωπίσει αναθεωρητικές προκλήσεις, όταν το
ίδιο το διεθνές σύστημα κανόνων αμφισβητείται ολοένα και
περισσότερο από ηγεμονικές δυνάμεις μέσα στον δυτικό κόσμο.

Στη συζήτηση για την ασφάλεια κρίσιμων θαλάσσιων υποδομών,
αναφέρθηκε ειδικά στην ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας – Κύπρου –
Ισραήλ, σημειώνοντας ότι στρατηγικά έργα ευρωπαϊκού ενδιαφέροντος
αντιμετωπίζουν επιχειρησιακές παρεμποδίσεις που προέρχονται από το
εσωτερικό της ίδιας της Συμμαχίας.

Στο πλαίσιο αυτό έθεσε δύο ερωτήματα: εάν διαθέτει σήμερα το ΝΑΤΟ
επαρκή πολιτική βούληση και επιχειρησιακό συντονισμό για την
προστασία κρίσιμων υποδομών σε περιοχές όπου οι εντάσεις
επιμένουν στο εσωτερικό της ίδιας της Συμμαχίας και εάν διαθέτει
αποτελεσματικό πλαίσιο, ώστε παράνομες και αναθεωρητικές αξιώσεις
κρατών-μελών να μην υπονομεύουν στρατηγικά έργα κοινού
ευρωπαϊκού ενδιαφέροντος.