ΗΤΑΝ ΠΑΙΔΙΑ ΣΤΑ 17…

του Δημήτρη Θεοδωρόπουλου

Το γεγονός γνωστό.

Δυο παιδιά στα δεκαεφτά τους αποφάσισαν ότι δεν έχει νόημα να ζήσουν
άλλο.

Γι αυτά τα 17 χρόνια τους ήταν αρκετά για να καταλάβουν ότι όλο αυτό
γύρω μας δεν τους αφορά.

Και μετά αναλαμβάνουν υπηρεσία τα ΜΜΕ που δεν αφήνουν τίποτα να
πέσει κάτω…

Επιτόπιες ανταποκρίσεις από τολμηρούς ρεπόρτερ που καλούν την
γειτονιά να καταθέσει στο μικρόφωνο την «αλήθεια και μόνο την
αλήθεια χωρίς φόβο και χωρίς πάθος ….»

Και από δίπλα αυτόκλητοι εισαγγελείς πολύ πολύ γρήγορα αναλύουν το
γεγονός και αποδίδουν τις ευθύνες βασιζόμενοι «στας περιγραφάς και τα
γεγονότα…»

Μιλούν με ευκολία για τις αξίες του καταναλωτισμού για την
περιθωριοποίηση των κοινωνικών ομάδων και για μια νεολαία που πολύ
γρήγορα βγαίνει από το παιχνίδι.

Για μια νεολαία που εγκαθίσταται στην εξέδρα και που πολύ πολύ νωρίς
συνειδητοποιεί ότι πέρα από γνώσεις πτυχία και μεταπτυχιακά χρειάζεται
το πολιτικό κονέ για να μην αναζητήσει δουλειά στο εξωτερικό ή στην
τουριστική γαλέρα …

Και είναι να λυπάσαι όλους αυτούς τους τεθλιμμένους των παραθύρων…
Είναι εκεί ήρεμοι παρατηρητές και μόνιμοι αναλυτές και ενίοτε μας
κουνάν και το χέρι …

Είναι αυτοί που για τα παιδιά τους δεν έχουν κανένα άγχος και
προσποιούνται ότι καταλαβαίνουν τα άγχη των άλλων και συμπάσχουν
…

Είναι αυτοί που τους έχουν ήδη εξασφαλίσει το πολιτικό κονε και όσον
αφορά τις σπουδές τους κανένα πρόβλημα από την στιγμή πλέον που το
θέμα αυτό αντιμετωπίζεται μόνο από την οικονομική του παράμετρο.

Κάποια στιγμή τα 17χρονα θα ξεχαστούν…

Κάποιο άλλο θέμα θα έλθει να πάρει την θέση του και όλα θα βρουν την
πρότερη ισορροπία.

Και όλοι τεθλιμμένοι των παραθύρων θα πάνε να υποδεχτούν το Ακύλα
στο Αεροδρόμιο