ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΌΛΟΠΟΥΛΟΣ: ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΤΕΛΙΟ ΡΑΜΦΟ …..

Με το που ανακοινώθηκε ο θάνατος του Στέλιου Ράμφου όλοι έπεσαν με τα μούτρα να αναλύσουν τις θέσεις του για να καταλήξουν που εντέλει ανήκε ιδεολογικά.

Αλλά η περίπτωση του Ράμφου δεν ήταν καθόλου εύκολη.

Το «πολιτικό» του βιογραφικό πλούσιο και εν πολλοίς αντιφατικό.

Ως τούτου τα ερωτήματα ήταν πολλά.

Είχε ξεκινήσει από την αριστερά.

Υπήρξε μέντορας του Γιωτόπουλου όταν σπούδαζε στο Παρίσι και μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα έγινε μέντορας του Σαββόπουλου στην νεοορθόδοξη στροφή του.

Κάποια στιγμή το όνομά του συνδέθηκε με την Οικουμενικότητα του Ελληνικού πολιτισμού και οι θέσεις του για τα μνημόνια ήταν τουλάχιστον περίεργες….

Και μέσα σε όλα τα άλλα ήταν και προσωπικός φίλος του Μητσοτάκη.

Άντε μετά να βγάλουν άκρη αυτοί που βλέπουν μόνο άσπρο και μαύρο.

Μπορεί βέβαια να μην ήταν τίποτα από όλα αυτά και να ήταν απλά ένας καιροσκόπος και τίποτα παραπάνω.

Δημοσιεύτηκαν δηλώσεις του, βρέθηκαν και κάποιες συνεντεύξεις όπως και μερικά τσιτάτα του….

Ήλθε και η Κυβερνητική απόφαση για κηδεία Δημοσία δαπάνη και πλέον τι χρείαν πλέον μαρτύρων…..

Ο κύβος ερρίφθη

Το σύστημα τιμά τους ανθρώπους του.

Όλοι είχαν άποψη έστω και αν είχαν ακούσει μόνο το όνομα του.

Έφτασαν μάλιστα και στο σημείο να αμφισβητήσουν τα πάντα.

Σιγά που ήταν φιλόσοφος, σιγά τις βλακείες που έλεγε, σιγά και τα βιβλία που έγραψε.

Αυτά κάνουν μόνο να τα βάλεις για να μην κλείνουν οι πόρτες…

Μιλάμε για πολύ υψηλό επίπεδο, για κακοήθειες και για ασέβεια απέναντι σε έναν νεκρό άνθρωπο που ακόμη δεν έχει ταφεί.

Βέβαια για τις περιπτώσεις που κάποιος «επώνυμος» αποθανών έχει αλλάξει πολλές φορές πολιτικές θέσεις, ιδεολογίες και κομματικούς σχηματισμούς για να τον κατατάξουμε χρησιμοποιούμε μια αλάνθαστη μέθοδο.

Λαμβάνουμε υπ οψη την τελευταία θέση του.

Πάντως αν έχουμε ειδικούς λόγους θυμόμαστε και τις παλιές του θέσεις αντιθετικά ή ενισχυτικά για την τελευταία.

Αυτό έγινε και στην περίπτωση του Ράμφου.

Θυμηθήκαμε λοιπόν ότι ξεκίνησε από την αριστερά μόνο και μόνο για να τονίσουμε ότι στο τέλος κατέληξε δεξιός, καραδεξιός, απολογητής του Συστήματος και έτσι ξεμπερδέψαμε.

Τώρα λοιπόν που του βάλαμε την ετικέτα δεν υπάρχει πλέον κανένας μα κανένας λόγος να (ξανα)ασχοληθούμε με την όποια παρουσία του στα γράμματα στην πολιτική και στην φιλοσοφία …

Άσε που κάποιοι ασχολήθηκαν μαζί του για πρώτη και τελευταία φορά.

Και χάρη του έκαναν.

Βέβαια δεν μπορεί να μην βλέπουμε ομοιότητες και διαφορές με την περίπτωση του Σαββόπουλου και του Θεοδωράκη.

Ο Μίκης πρόλαβε να ζητήσει και μάλιστα γραπτώς να ταφεί σαν κομμουνιστής .

Ανέλαβε λοιπόν όλη την τελετουργία ο Περισσός και όπως ήταν επόμενο ξεχάστηκαν οι όποιες ιδεολογικές και πολιτικές του παραφωνίες που δεν ήταν και λίγες.

Ο Σαββόπουλος όμως έμεινε και επέμεινε στους «κωλοέλληνες»….

Δεν εξομολογήθηκε δεν μετάνιωσε και δεν άφησε καμμιά «εντολή» και καμία πολιτική διαθήκη.

Περιορίστηκε σε ότι είχε πει και σε όσα είχε κάνει όσο ζούσε.

Και όποιος κατάλαβε κατάλαβε.

Πάντως κάποιοι επιδεικτικά δεν πήγαν στην κηδεία του που και αυτή ήταν Δημοσία δαπάνη και είναι ακόμη περήφανοι γι αυτήν τους την στάση.

Και καλά του έκαναν…..