Διονύσης Καλαματιανός: «Προβλήματα με το Ελαιοκομικό Μητρώο»

Η κυβέρνηση επιμένει να απαξιώνει με τις επιλογές της τον πρωτογενή
τομέα, φορτώνοντας διαρκώς με νέα βάρη τον αγροτικό κόσμο.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο τρόπος με τον οποίον
επιχειρείται να εφαρμοστεί το Ελαιοκομικό Μητρώο. Δυστυχώς, το
εργαλείο αυτό αντί να αποτελέσει ένα αξιόπιστο μέσο που να
συμβάλλει στην υποστήριξη της ελαιοπαραγωγής, εντείνει τη διοικητική
επιβάρυνση και την ανασφάλεια για τους ελαιοκαλλιεργητές.

Με ευθύνη της κυβέρνησης, το Ελαιοκομικό Μητρώο σχεδιάστηκε και
προωθείται με προχειρότητα, χωρίς να έχει προηγηθεί ουσιαστικός
διάλογος με τους αγροτικούς φορείς, χωρίς να έχει εξασφαλιστεί η
αναγκαία τεχνική και διοικητική υποστήριξη. Ειδικότερα, χιλιάδες
ελαιοπαραγωγοί βρίσκονται αντιμέτωποι με περίπλοκες -έως και
δυσνόητες- υποχρεώσεις, που συνοδεύονται από ένα ασαφές πλαίσιο
ως προς τα απαιτούμενα στοιχεία και τις διαδικασίες καταγραφής.

Αν
σε αυτά συνυπολογιστεί η έλλειψη επαρκούς ενημέρωσης και τεχνικής
υποστήριξης, όπως, επίσης, η ανησυχία επιβολής προστίμων για λάθη ή
παραλείψεις που οφείλονται σε αδυναμία κατανόησης ή λειτουργίας
του συστήματος, τότε προκύπτει μια ιδιαίτερα προβληματική
κατάσταση για μεγάλο μέρος του αγροτικού κόσμου.

Σε δήλωσή του, ο Διονύσης Καλαματιανός τονίζει:
«Οι παραγωγοί μας δεν χρειάζονται άλλα γραφειοκρατικά βάρη.

Αντίθετα, έχουν ανάγκη από στήριξη και εργαλεία που να διευκολύνουν
πραγματικά την παραγωγή, όχι να την εγκλωβίζουν σε σύνθετες και μη
λειτουργικές διαδικασίες. Αυτή είναι η βάση πάνω στην οποία πρέπει
να στηριχθούν και οι ελαιοπαραγωγοί. Χρειάζεται, λοιπόν, να υπάρξει η
άμεση αναστολή της υποχρεωτικής εφαρμογής του Ελαιοκομικού
Μητρώου, μέχρι να διασφαλιστεί ότι το σύστημα είναι πλήρως
λειτουργικό και απλό στη χρήση του. Παράλληλα, το πλαίσιο του
Ελαιοκομικού Μητρώου πρέπει επανασχεδιαστεί κατόπιν ουσιαστικής
διαβούλευσης με τους αγροτικούς φορείς, τους συνεταιρισμούς και την
επιστημονική κοινότητα. Είναι αναγκαίο να θεσμοθετηθούν απλές
διαδικασίες που θα μειώνουν τη γραφειοκρατία και θα είναι φιλικές
προς τους παραγωγούς, δίχως να τους ωθούν σε λάθη και κατ’
επέκταση σε τιμωρίες/πρόστιμα. Τέλος, πρέπει να υπάρξει ένα
οργανωμένο πλαίσιο υποστήριξης και εκπαίδευσης για τους
παραγωγούς, ώστε να μπορούν να ανταπεξέλθουν με επιτυχία στις
απαιτήσεις των ψηφιακών συστημάτων.

Σε κάθε περίπτωση, η Πολιτεία έχει την υποχρέωση να δημιουργήσει
εκείνες τις συνθήκες που θα επιτρέψουν στον αγροτικό κόσμο να
συνεχίσει να παράγει με προοπτική. Αυτό πρέπει να κάνει και για τους
ελαιοπαραγωγούς, που αποτελούν βασικό κομμάτι του πρωτογενούς
τομέα και συμβάλλουν αποφασιστικά με τη δραστηριότητά τους στις
τοπικές οικονομίες.»