Όνειρο και τραίνο που την πας τη νιότη…….. Από ποίημα του Γιάννη Σκαρίμπα – Ο Σταθμάρχης

Θόλωνε το βράδυ και το τραίνο είχ’ έμβει

Στον ερημικό σταθμό βαρύ και ατόφιο

Λες το’ χε τυρλίξει σ’ άχνά πέπλα η ρέμβη

Έτσι ως ξάφνου στάθκε ακίνητο και ψόφιο.

Σήμανε η καμπάνα κι έτριξαν οι θύρες,

Ούρλιάξε ‘να σφύριγμα και αυτό εκινήθη

Πλάι σε μια παράτα αγερώχες φιλύρες

Που κώπηλατούσαν –λές στητές- στη λήθη.

Λίγο ακόμα κι όργιο – αρθρωτή γουστέρα-

Θάφευγε ως είχ’ έρθει μες των ατμών τολύπη

Κι εγώ πάλι μόνος στη θλιμμένη εσπέρα

Με συντρόφισσά μου, θάμενα, τη λύπη.

Άξαφνα ως γλυστρούσε -σ’ ένα παραθύρι

Ένα χέρι εξαίσιο μούγνεψε και πάει

Μια σειρά άσπρα δόντια , δυο μάτια σαπφείροι

Μούστειλαν- φίλημα στα χάη!

Έμενα … Η μέρα είχε κιόλας φύγει,

Του σταθμού μου, γύρω, η ερημία αλύχτα

Κείνες οι φιλύρες πήγαιναν με ρίγη

Και με βήμα στράτι- ωτικό στη νύχτα…

Ω, έσύ, κυρά χέρι, δόντια , μάτι

Όνειρο και τραίνο που την πας τη νιότη,

Έδωσα σινιάλο – το κ α θ ή κ ο ν_ για τη

Διασταύρωσή μας στην αιωνιότη…

Δημήτρης Θεοδωρόπουλος