188 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΑΔΡΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ

“Κείνοι που δολοφόνησαν τον Καποδίστρια, δολοφόνησαν την Ελλάδα”, (Ζαν ΕΪνάρ, Γαλλοελβετός τραπεζίτης και φιλέλληνας)

Το 1807 ο Καποδίστριας βοήθησε στα οχυρωματικά έργα και στην άμυνα της Λευκάδος, κατά των δυνάμεων του Αλή Πασά, συνεπεικουρούμενων υπό των Γαλλικών δυνάμεων.

Το Πάσχα του 1819 πραγματοποιήθηκε στην Κέρκυρα η μάζωξη των οπλαρχηγών. Η οικογένεια Καποδίστρια συνδέθηκε με την οικογένεια Υψηλάντη. Ακόμη ο συνδετικός κρίκος μεταξύ του Ρήγα Φεραίου και του Ιωάννη Καποδίστρια, υπήρξε ο Χριστόφορος Περραιβός. Το 1829 ο Ιωάννης Καποδίστριας ιδρύει στην Αίγινα Ορφανοτροφείο, μεριμνώντας ακόμη και για τα ορφανά Ελληνόπουλα.

Δολοφονήθηκε στο Ναύπλιο την Κυριακή 27 Σεπτεμβρίου 1831, σε ηλικία 56 ετών, από Έλληνες πολιτικούς αντιπάλους του. Έξι μήνες μετά, η σωρός του μεταφέρθηκε από τον αδελφό του Αυγουστίνο στην Κέρκυρα και ο τάφος του βρίσκεται στη Ιερά Μονή Πλατυτέρας, στην πόλη της Κέρκυρας, πλάϊ σε μέλη της οικογένειάς του.

Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΙΩΝΝΝΗ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ ΣΤΟ ΝΑΥΠΛΙΟ (Κυριακή 27-9-1831).

“Τρομερόν καί φρικτόν ἄκουσμα! Μέγα καί ἀνήκουστον δυστύχημα κατέλαβε τήν Ἑλλάδα! Ἄνδρες αἱμάτων κατέβαψαν τάς ἀνόσιους χεῖράς των εἰς τό αἷμα τοῦ Πατρός τῆς Πατρίδος”.

Σύμφωνα με το θρύλο ,το πρωΐ της 27ης Σεπτεμβρίου του 1831, ο Καποδίστριας ετοιμάστηκε να πάει στην Εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνα. Ήταν περίπου 5:30 π.μ. Ο αδελφός του Αυγουστίνος λέγοντάς του ότι είδε κάποιο φοβερό όνειρο, προσπάθησε να τον αποτρέψει. Ο Κυβερνήτης γέλασε και έφυγε για την Εκκλησία. Στον δρόμο του επιτέθηκε ένα μαύρο σκυλί, που πρόλαβε κι έσκισε την ρεντιγκότα (είδος ανδρικού πανωφοριού – σακάκι ιππασίας του.)
Επέστρεψε στο σπίτι του, άλλαξε ρεντιγκότα και έφυγε ξανά για την Εκκλησία. Μια βουβή γριά ζητιάνα, με άναρθρες κραυγές, προσπάθησε να τον σταματήσει. Μάταια όμως… Ο Καποδίστριας συνέχισε, αφού της έδωσε μερικά νομίσματα, να βαδίζει προς το ραντεβού του με τη μοίρα.

Τον συνόδευαν οι σωματοφύλακές του, Γιώργος Κοζώνης, Κρητικός, που είχε χάσει το δεξί του χέρι στο Νεόκαστρο το 1825, και ο στρατιώτης Δημήτριος Λεωνίδας, από την Τρίπολη.
Την ίδια ώρα, οι Μαυρομιχαλαίοι, που το προηγούμενο βράδυ ετοίμαζαν κάθε λεπτομέρεια του σχεδίου τους, μαζί με τους Λόντο και Καλαμογδάρτη, ξεκινούσαν για τον Άγιο Σπυρίδωνα, με δυο παλικάρια τους και δυο πολιτοφύλακες, τον Ανδρέα Γεωργίου και τον Γιάννη Καραγιάννη, που είχαν οριστεί να τους παρακολουθούν, αλλά έγιναν όργανά τους.

Μόλις τους είδε στην είσοδο της Εκκλησίας, ο Καποδίστριας κοντοστάθηκε και σκέφτηκε να φύγει. Προχώρησε όμως προς το μέρος τους και τους χαιρέτησε με ένα νεύμα. Τότε, ο Κωνσταντής άρπαξε τον Κυβερνήτη και τον πυροβόλησε πίσω από το αφτί, ενώ ο Γιώργης τον μαχαίρωσε δύο φορές κάτω από την κοιλιά. Και ο Καραγιάννης πυροβόλησε κατά του Καποδίστρια, ωστόσο αστόχησε. Ο Καποδίστριας πέθανε ακαριαία.

Ο Κωνσταντής καταδιώχθηκε κι αφού τραυματίστηκε από τον Κοζώνη και τον Φωτομάρα, πέθανε μερικές ώρες αργότερα. Ο Γιώργης κατέφυγε στη Γαλλική Πρεσβεία. Υπάρχει η άποψη ότι οι Μαυρομιχαλαίοι ενήργησαν σαν όργανα των Αγγλογάλλων, οι οποίοι είχαν υποσχεθεί ότι θα τους φυγαδεύσουν. Ο κόσμος συγκεντρώθηκε έξω από την πρεσβεία και απειλούσε ότι θα την κάψει. Ο Γάλλος Πρέσβης Ρουάν κι ο Άγγλος αντιπρεσβευτής Ντόκινς διαμαρτυρήθηκαν στον Πορτογάλο φιλέλληνα Αλμέιδα, φρούραρχο του Ναυπλίου, ο οποίος τους ζήτησε επιτακτικά να παραδώσουν τον Γιώργη (ή Μπεϊζαντέ) Μαυρομιχάλη, για να παραπεμφθεί σε δίκη. Πραγματικά, ο Γιώργης παραδόθηκε και φυλακίστηκε αρχικά στο Ιτς Καλέ και αργότερα στο Παλαμήδι.

Στις 7 Οκτωβρίου 1831, έγινε η δίκη του Μαυρομιχάλη και των δύο πολιτοφυλάκων Γεωργίου και Καραγιάννη. Ο Γιώργης Μαυρομιχάλης, που είχε συνήγορο υπεράσπισης τον Σκωτσέζο φιλέλληνα Μάσον, και ο Γιάννης Καραγιάννης καταδικάστηκαν σε θάνατο και ο Ανδρέας Γεωργίου σε φυλάκιση δέκα ετών.

Ο Μαυρομιχάλης εκτελέστηκε στις 10 Οκτωβρίου του 1831, ενώ η εκτέλεση του Καραγιάννη αναβλήθηκε, καθώς υποσχέθηκε ότι θα μαρτυρήσει κι άλλους ενόχους. Αργότερα, στους δύο πολιτοφύλακες δόθηκε αμνηστία και αφέθηκαν ελεύθεροι. Οι αγωνιστές του 1821, πολλοί από τους οποίους έβαψαν μαύρα τα φέσια τους και ο απλός κόσμος θρήνησαν τον Ιωάννη Καποδίστρια.

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΚΑΤΣΗΔΗΜΑΣ