Αντιπολεμικό άρθρο από τουρκάλα δημοσιογράφο Mine Söğü

«Γιατί οι πόλεμοι δεν ξεσπούν, οι άνθρωποι δεν μάχονται μεταξύ τους , τους αναγκάζουν να το κάνουν…..»

Την ώρα που η Τουρκία κάνει πολεμική εισβολή στην Συρία, η τουρκάλα δημοσιογράφος Mine Söğüt δημοσιεύει , στην τακτική της στήλη στην εφημερίδα Τζουμχουριέτ ένα άρθρο-σφαλιάρα στο πρόσωπο της παγκόσμιας κοινότητας που κάνει ότι  «δεν ήξερα – δεν είδα».

 Γράφει λοιπόν η Mine :

“Αυτά που νομίζετε σύνορα δεν είναι σύνορα
Αυτό που νομίζετε τρομοκρατία, δεν είναι τρομοκρατία.
Αυτό που πιστεύετε ότι είναι αγώνας δεν είναι αγώνας.
Αυτό που θεωρείτε απειλή , δεν είναι απειλή.
Αυτό που θεωρείται δίκαιο δεν είναι δίκαιο.

Αυτό που θεωρείτε συμφωνία δεν είναι συμφωνία.
Αυτό που νομίζετε διαφωνία δεν είναι διαφωνία.
Αυτόν που θεωρείτε ηγέτη δεν είναι ηγέτης.
Αυτό που θεωρείτε κράτος δεν είναι κράτος.
Για αυτό δεν μπορείτε να αντιληφθείτε τα τεκταινόμενα και γίνεστε παιχνιδάκια ενός έργου που δεν έχει κανόνες. Αυτό συμβαίνει κάθε φορά…
Γιατί….
Αυτά που θεωρούμε σύνορα είναι στην πραγματικότητα ντροπή.
Η τρομοκρατία είναι ένα εργαλείο.
Ο αγώνας είναι στην πραγματικότητα μια παγίδα.
Αυτό που νομίζετε ότι είναι απειλή είναι στην πραγματικότητα υποκίνηση.
Το δίκαιο είναι έγκλημα.
Η συμφωνία και η διαφωνία είναι στην ουσία σχέδιο.
Ο ηγέτης είναι μια κούκλα.
Το κράτος είναι μια παγίδα.
Γιατί αυτό που νομίζουμε πόλεμο είναι μια συμφιλίωση.
Οι ηγέτες, οι πολιτικοί, οι νομικοί, οι λαοί όλοι μαζί συμφωνούν σε κάθε θέμα.
Δεν αντιδρούν  στην πολιτική των όπλων που συνεχώς διογκώνεται.
Η σκέψη όλων στρέφεται γύρω από το δίκαιο του πολέμου για την νομιμοποίηση του εγκλήματος.
Η συνείδηση όλων ανέχεται αυτή την ηθική του πολέμου που διαμορφώνεται στα σκοτάδια των νόμων.

Δεν συμφέρει κανέναν να αμφισβητήσει την ύπαρξη και το τίμημα των συνόρων.
Κανείς δεν μπορεί να σκεφτεί ένα κράτος χωρίς στρατό.
Όλοι αγιοποιούν τον στρατό, τους ηρωικούς νεκρούς, τους γαζήδες.
Δεν ανατριχιάζει κανείς με την ταφή  νεκρών τυλιγμένων στη σημαία με τιμές. Ούτε και με την πολιτική ρητορική που εκφράζεται στις πλάτες των προσφύγων.

Δεν ντρέπεται κανείς από τα χειροκροτήματα που υψώνονται για τους αλυσιδωτούς πολέμους.

Αραδιάζουν όλα τα ενδεχόμενα , ζυγίζουν στην πλάστιγγα τις απειλές και φτιάχνουν παραμύθια ηρώων- προδοτών, ενότητας -συνύπαρξης εχθρότητας και φιλίας.

Σε αυτό το διάστημα άνθρωποι πεθαίνουν κι εκείνοι επιβιώνουν.
Το ίδιο διάστημα άνθρωποι μεταναστεύουν ενώ εκείνοι παραμένουν. Οι άνθρωποι χάνουν την ανθρωπιά τους  και αυτή τους επικρίνουν.
Προστίθεται ένας ακόμα κι ένας ακόμα πόλεμος στην Παγκόσμια Ιστορία,  και υπομένουμε χιλιάδες ντροπές.

Τη στιγμή που θα νιώσετε συνολικά υπεύθυνοι, για τα λάθη, τα πιστεύω, τις γνώσεις ,την άγνοια , για όσα αντιλαμβάνεστε και όσα δεν αντιλαμβάνεστε, για όσα πιστεύετε και δεν πιστεύετε, για αυτά που θέλετε και αυτά που δεν θέλετε, και αντισταθείτε σε όλους ανεξαιρέτως τους πολέμους τότε θα καταλάβετε τι συμβαίνει στην πραγματικότητα   και θα ντραπείτε. Θα ντραπείτε για τα πτώματα των παιδιών που εκβράζονται στις ακτές, για τις γυναίκες που χάνουν τα παιδιά τους στους πολέμους για τα παλληκάρια που μένουν ανάπηρα, και για τις στάλες  που πιτσιλούν  πάνω σας από εκείνο το αόρατο, ατρόμητο αίμα…
Γιατί οι πόλεμοι δεν ξεσπούν, οι άνθρωποι δεν μάχονται μεταξύ τους , τους αναγκάζουν να το κάνουν…..».

Για την αναδημοσίευση : ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΣ