ΛΑΜΠΗΣ ΜΙΧΑΛΑΚΟΠΟΥΛΟΣ Ένας γίγαντας …. Μια υπέροχη καρδιά … ένα άσβηστο χαμόγελο.

Το  Λάμπη Μιχαλακόπουλο με το που τον γνώριζες δεν τον έλεγες σχεδόν ποτέ με το όνομά του. Αίφνης η γλυκύτητά  του σε κατακτούσε και σαν να τον γνώριζες απ το στρατό, τον έλεγες  «ψηλέ»! Δεν χρειάζονταν άλλη συνάντηση μαζί του   και στην  προσφώνησή του αβίαστα έβγαιναν πηγαία οι λέξεις …  «βουνό», «γίγαντα»… Αυτό ήταν . Είχες αποκτήσει έναν φίλο για πάντα.

Έτσι ακριβώς τον γνωρίσαμε όλοι εμείς που είχαμε επαγγελματική ή τοπικο- αυτοδιοικητική  επαφή με την Κτηνιατρική Υπηρεσία  Ηλείας. Και αυτό ήταν η αρχή. Γιατί μετά, ότι μα ότι θέλαμε από την Υπηρεσία στον «Ψηλό»…  ή αυτοπροσώπως ή  τηλεφωνικώς. Και αυτός πάντα μα πάντα ή με προθυμία σε ενημέρωνε ή ακούραστα  τακτοποιούσε το θέμα σου.  Έτσι απλά. Όπως ξέρει να κάνει καλά και ευσυνείδητα μια υπέροχη καρδιά.

            Ο «ψηλός» ήταν από τους υπαλλήλους εκείνους που δεν σχολάνε ποτέ.  Το ωράριό του, αν  τελείωνε, τελείωνε  μόνο την ώρα που έπεφτε για ύπνο.  Με το αγροτικό του αυτοκίνητο πολλά μα πολλά βράδια βρέθηκε στα χωριά κοντά στους κτηνοτρόφους. Με εκείνο το βαθύ βλέμμα λες και κοιτούσε ανοικτό πέλαγος. Και μετά στην κουβέντα, την κάθε πρότασή του την ολοκλήρωνε με ένα διαρκές χαμόγελο.

            Ο Λάμπης στην κυριολεξία υπήρξε ο «αγαθός γίγαντας». Προσιτός και ανοιχτόκαρδος με όλους. Ο χαρακτήρας του κέρδιζε. Γίγαντας σε όλα του. Εκείνο όμως που φανέρωσε με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο τον θησαυρό που φώλιαζε στην ψυχή του ήταν η βαθιά του πεποίθηση σε αυτό που πίστευε. Πριν λίγες μέρες   μέσα από το νοσοκομείο όπου νοσηλευόταν δίνοντας την προσωπική του μάχη με την ασθένεια,   έστελνε ταυτόχρονα μέσω διαδικτύου  το δικό του ηχηρό παρών στον προεκλογικό αγώνα αποδεικνύοντας περίτρανα  την  αγάπη του  για τη ζωή.  

            Ο «ψηλός» έφυγε νωρίς. Πλέει πια στον Αχέροντα. Το άσβηστο χαμόγελό του θα κάνει το μαύρο  βαρκάρη να αναρωτηθεί για το άδικο και για το κρίμα.

Καλό ταξίδι … ωραίε  γίγαντα.

Γιώργος Μαρκόπουλος