“Μυρσίνιος Δρόμος” στο Γούμερο στη μνήμη του εκπαιδευτικού Αποστόλη Μυρσίνη

Μυρσίνεια 2019 – Το άστρο πεθαίνει, Μα το φως ποτέ του.

Με σύμμαχο τον βελτιωμένο καιρό και  με πρωτοστάτες τους φορείς του Γουμέρου,  χωριό  όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε ο Αποστόλης Μυρσίνης, πραγματοποίησαν τα 6^α Μυρσίνεια.  Οι κύριες εκδηλώσεις πραγματοποιήθηκαν στην  πλατεία, η οποία   αποδείχτηκε μικρή για να χωρέσει τους συμμετέχοντες στα δρώμενα  και το πλήθος που ήρθε να παρακολουθήσει αυτές. Λίγο πριν στην κεντρική εκκλησία είχε πραγματοποιηθεί   επιμνημόσυνη δέηση παρουσία συγγενών, φίλων και συγχωριανών του  εκπαιδευτικού-ποιητή που έφυγε στις 27 11 1986.

             Στις  εκδηλώσεις  παραβρέθηκε  πολυμελής αντιπροσωπεία από την δημοτική αρχή με επικεφαλής το  δήμαρχο Πύργου Τάκης Αντωνακόπουλος  ο οποίος στον σύντομο χαιρετισμό του  αναφέρθηκε στην μεγάλη παρακαταθήκη που άφησε ως  εκπαιδευτικός.  Μάλιστα αποδεχόμενος την πρόταση των διοργανωτών ο δήμαρχος δεσμεύθηκε για την κατασκευή της προτομής του  Αποστόλη Μυρσίνη  με έξοδα που θα αναλάβει εξ ολοκλήρου ο δήμος Πύργου.

Για την ζωή του και την προσφορά του στον ποιητικό λόγο μίλησε ο δημοσιογράφος Γιώργος Μαρκόπουλος ο οποίος  είπε:

«33 χρόνια μετά την αποφράδα μέρα που ο χάρος έστησε καρτέρι  στην διάβαση τρένου  και  η μνήμη για τον  Αποστόλη Μυρσίνη  φτάνει ως τις μέρες μας …  κρατώντας τον ζωντανό , δροσερό , αγέρωχο  …  σαν να μην έφυγε ποτέ.

Και δεν έφυγε … Μόνο  η φυσική του παρουσία πέρασε τις όχθες του Αχέρωντα . Όλα τα υπόλοιπα που συνέθεταν την προσωπικότητά του , έμειναν  εδώ     ακέραια , ακλόνητα, ασάλευτα. Παντοτινά παρόντα.

33 χρόνια μετά και εμείς πάντα εδώ προσπαθούμε να μεταλαμπαδεύσουμε όλα αυτά τα χρόνια ,  το παράδειγμά   της ζωής του στις επόμενες γενιές. Η γενέτειρά του με πρωτοστάτες τους φορείς  της και πρωτεργάτη τον Χρήστο Θεοδωρόπουλο,  οι συνάδελφοί  του,  οι συγγενείς και οι φίλοι του , μαζευόμαστε εδώ για τον Αποστόλη. Eχουμε την ανάγκη της «παρουσίας του» και  τον κρατάμε «ζωντανό». Στην μουντή , άξενη , χωρίς πια αξίες ζωή μας , η αξία του Αποστόλη είναι που μας δείχνει το δρόμο.  Διαλέγουμε τον τρόπο ζωής του , του αποδίδουμε την επιβαλλόμενη τιμή και τον παραδίδουμε στην κοινωνία  ως παράδειγμα , ως φάρο.»  

Η ποίηση του

Αναφερόμενος ο ομιλητής  στο ποιητικό έργο του Αποστόλη Μυρσίνη είπε:

«Σε κάποιο συρτάρι στο σπίτι του βρέθηκαν τα ποιήματά του.   Τα χειρόγραφα κρατημένα μακριά από την δημοσιότητα. Πράξη που φανερώνει την ποιότητα του άντρα. Μάλιστα μέσω του κρατικού  ραδιοφώνου που επί τέσσερα χρόνια επιμελούνταν εκπομπή  «λόγου και τέχνης» θα μπορούσε να κάνεις αναφορές σ αυτά. Προτίμησε όμως  να συμβαδίσει με τις αρχές του. Όπως συμβάδισε επί 34 χρόνια  σε όλους τους τομείς της σύντομης ζωής του.

Η Ποίηση του Αποστόλη είναι βαθιά, στοχαστική, ναι μελαγχολική αλλά και πλούσια.  Η τελική μορφή στο περιεχόμενο του τόμου δόθηκε από το φιλόλογο Γιάννη  Κωβαίο που ταξινόμησε τα ποιήματα σε τρεις συλλογές. «Νοσταλγία και μοναξιά»,  «Οι ώρες» και «Αλήθεια οι χειμώνες πότε θα ανθίσουν?». Τους τίτλους στις δύο πρώτες συλλογές είχε βάλει ο ίδιος ο ποιητής ενώ ο τρίτος τίτλος ,  που δόθηκε και ως γενικός τίτλος όλου του έργου περιελάμβανε μεμονωμένα ποιήματα και δόθηκε σαν τίτλος στην τρίτη συλλογή.»

Αγώνες δρόμου , χοροί και εδέσματα…

 Το αθλητικό κομμάτι περιελάμβανε την διεξαγωγή  τριών  διαφορετικών  αγώνων  δρόμου, στα 1000 μ για παιδιά δημοτικού , 3000 μ για παιδιά γυμνασίου λυκείου και 8000μ για ενήλικες. Ενώ το «καλλιτεχνικό κομμάτι» των εκδηλώσεων περιελάμβανε απαγγελία ποιημάτων του Αποστόλη Μυρσίνη σε συνδυασμό – εναλλάξ με χορό από το χορευτικό σύλλογο Γουμέρου. Στις εκδηλώσεις παραβρέθηκαν ο  Γ.Γ. του δήμου Γιάννη Βαρελά,  οι  αντιδήμαρχο Νίκο Κοτσώνη, Μαρίνος Ακτύπης και ο Ανδρέας Βγενόπουλος ,  ο πρόεδρος της ΕΛΜΕ Τρύφωνας Αθανασόπουλος, εκπρόσωποι  φορέων  του χωριού και  της ευρύτερης περιοχής. Τον συντονισμό των εκδηλώσεων έκανε ο καθηγητής φυσικής αγωγής και χοροδιδάσκαλος Θέμης Μπαντιδάκης. Κατά την διάρκεια των εκδηλώσεων προσφέρονταν τοπικά γλυκά και διάφορα άλλα εδέσματα που είχαν φτιάξει οι γυναίκες του χωριού.

Γ.Μ.

 Ακολουθεί ολόκληρο το κείμενο της ομιλίας:

10 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2019

Αιδεσιμότατε, κυρίες και κύριοι προσκεκλημένοι με όποια ιδιότητα είστε στο χώρο, συγγενείς,  φίλοι συγχωριανοί του Αποστόλη Μυρσίνη ….

33 χρόνια μετά την αποφράδα μέρα που ο χάρος έστησε καρτέρι  στην διάβαση τρένου  και  η μνήμη για τον  Αποστόλη Μυρσίνη  φτάνει ως τις μέρες μας …  κρατώντας τον ζωντανό , δροσερό , αγέρωχο  …  σαν να μην έφυγε ποτέ.

Και δεν έφυγε … Μόνο  η φυσική του παρουσία πέρασε τις όχθες του Αχέρωντα . Όλα τα υπόλοιπα που συνέθεταν την προσωπικότητά του , έμειναν στην αποδώ  την όχθη   ακέραια , ακλόνητα, ασάλευτα. Παντοτινά παρόντα.

33 χρόνια μετά και εμείς πάντα εδώ προσπαθούμε να μεταλαμπαδεύσουμε όλα αυτά τα χρόνια ,  το παράδειγμά   της ζωής του στις επόμενες γενιές. Ήδη μια γενιά – των τριάντα χρόνων πέρασε – και όμως το Γούμερο,  η γενέτειρά του με πρωτοστάτες τους φορείς  του, και πρωτεργάτη τον Χρήστο Θεοδωρόπουλο,  οι συνάδελφοί  του,  οι συγγενείς και οι φίλοι του , μαζευόμαστε εδώ για τον Αποστόλη.

Αγαπητοί παρευρισκόμενοι 

 Αν δεχτούμε τον ορισμό της ζωής     του Καζαντζάκη «  Ερχόμαστε από μια σκοτεινή άβυσσο· καταλήγουμε σε μια σκοτεινή άβυσσο· το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή.»Ο μεγάλος απόντας – αλλά παντοτινά παρόντας –  δεν έχει ανάγκη την δική μας πρωτοβουλία και τις μεταθανάτιες τιμές του.

Εμείς έχουμε όμως την ανάγκη της «παρουσίας του». Εμείς τον κρατάμε «ζωντανό». Στην μουντή , άξενη , χωρίς πια αξίες ζωή μας , η αξία του Αποστόλη είναι που μας δείχνει το δρόμο της Ηράκλειας Αρετής. Διαλέγουμε τον τρόπο ζωής του , του αποδίδουμε την επιβαλλόμενη τιμή και τον παραδίδουμε στην κοινωνία  ως παράδειγμα , ως φάρο. Είναι αυτό που λέει το τραγούδι «πως η ανάγκη γίνεται ιστορία»

Η ποίηση του

Σε κάποιο συρτάρι στο σπίτι του βρέθηκαν τα ποιήματά του. Κανείς δεν γνώριζε ότι ο Αποστόλης «Μες  στο τεράστιο σώμα  του  είχε  μια ποιητική καρδιά»… παραφράζω τον στίχο του Νίκου Καβαδία για τον Γουίλι … Τα χειρόγραφα κρατημένα μακριά από την δημοσιότητα. Πράξη που φανερώνει την ποιότητα του άντρα. Μάλιστα μέσω του κρατικού  ραδιοφώνου που επί τέσσερα χρόνια επιμελούνταν εκπομπή  «λόγου και τέχνης» θα μπορούσε να κάνεις αναφορές σ αυτά. Προτίμησε όμως  να συμβαδίσει με τις αρχές του. Όπως συμβάδισε επί 34 χρόνια  σε όλους τους τομείς της σύντομης ζωής του.

Φαντάζεται κανείς  την  έκπληξη των τότε συναδέλφων του καθηγητών … όταν διάβασαν στα χειρόγραφα… ενός γυμναστή!   Όταν είδαν στίχους που μιλούσαν για  

«λάμψη αμίλητη», «στα πηγάδια του χρόνου»,  «ένα αηδόνι φως».

«Βαραίνει κάποτε η μυσταγωγία

Όπως η μοναξιά μέσα στις πέτρες» 1.7. 1980

«Ως εκεί π ανθίζουν τα σύννεφα

Το ύστερα και το τώρα

Το χθες μέσα στο αύριο»

«Να σου μιλώ μέσα από το υφάδι του Θεού»

«Τι γύρεψε το χελιδόνι μια τέτοια ώρα στο σπίτι μου ?» και

«Και η διχάλα όπου κρέμασα το γέλιο μου …»

Αγαπητοί φίλοι ,

Η Ποίηση του Αποστόλη είναι βαθιά, στοχαστική, ναι μελαγχολική αλλά και πλούσια.  Η τελική μορφή στο περιεχόμενο του τόμου δόθηκε από το φιλόλογο Γιάννη  Κωβαίο που ταξινόμησε τα ποιήματα σε τρεις συλλογές. «Νοσταλγία και μοναξιά»,  «Οι ώρες» και «Αλήθεια οι χειμώνες πότε θα ανθίσουν?». Τους τίτλους στις δύο πρώτες συλλογές είχε βάλει ο ίδιος ο ποιητής ενώ ο τρίτος τίτλος ,  που δόθηκε και ως γενικός τίτλος όλου του έργου περιελάμβανε μεμονωμένα ποιήματα και δόθηκε σαν τίτλος στην τρίτη συλλογή.  Οπωσδήποτε ο Μυρσίνης με την πνευματικότητα που τον διέκρινε βίωσε  την «αιολική γη» του  Ηλία Βενέζη πριν διαβάσει το καταπληκτικό έργο, παρατηρώντας  σαν παιδάκι τον κάματο των μυρμήγκων. Όταν μεγάλωσε  οπωσδήποτε  θα  έμαθε  τις πνευματικές διαφωνίες του Ηλία Βενέζη με τον  Στρατή Μυριβήλη που κατέληγαν στο  «πάμε να ακούσουμε ένα αηδόνι». Όμως  δεν μπορεί η ποίηση του να μην είναι επηρεασμένη και  από το ρεύμα της δεκαετίας του 1980. Οι στίχοι του θυμίζουν «Τι ζητάς αθανασία στο μπαλκόνι μου μπροστά» του Νίκου Γκάτσου  ή  «Σαν χελιδονάκι στο μπαλκόνι σου» ή  το «εδώ στην ρωγμή του χρόνου».

Αγαπητέ φίλε πρόεδρε της ΕΛΜΕ Ηλείας  Τρύφωνα  Αθανασόπουλε,  που τιμάτε την σημερινή εκδήλωση καλό είναι να δούμε το θέμα της επανέκδοσης.      Πριν περίπου 20 χρόνια είχα την μεγάλη τιμή από το ίδιο βήμα να εκφωνήσω ομιλία για τον Αποστόλη Μυρσίνη. Ήταν το 1996 και   συμπληρώνονταν  δέκα χρόνια από το φευγιό του στις 27 Νοέμβρη του 1986 … Αυτές τις μέρες καταπιάστηκα πάλι  με τα ποιήματά του … Και όπως συμβαίνει με την απόσταση του χρόνου τα είδα με άλλο μάτι. Νόμιζα ότι τα διάβαζα πρώτη φορά.  Τα είδα πιο έντονα … πιο ζωντανά … πιο δυνατά από τότε. Έτσι συμβαίνει με τα μεγάλα πνευματικά έργα. Κρατάνε στο χρόνο και όχι μόνο αυτό.  Επιβεβαιώνουν πάντα την άλλη μεγάλη ρήση του Καζαντζάκη που είναι γραμμένη στον πρόλογο της ποιητικής συλλογής  και ισχύει στο ακέραιο για τον Αποστόλη Μυρσίνη … 

Το άστρο πεθαίνει

Μα το φως ποτέ του.