Ο ΜΑΥΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΡΙΣΚΟ ΠΟΥ Ο ΔΗΜΟΣ ΠΥΡΓΟΥ ΔΙΑΤΙΘΕΤΑΙ (?) ΝΑ ΑΝΑΛΑΒΕΙ

Οι εξορύξεις στον τόπο μας είναι πλέον γεγονός καθώς η Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΜΠΕ) που αφορά έργα υποδομών και τις πρώτες πιλοτικές γεωτρήσεις της Α’ φάσης του Προγράμματος Ανάπτυξης του κοιτάσματος υδρογονανθράκων «Δυτικό Κατάκολο», με Φορέα (Διαχειριστή) την εταιρεία «Energean Oil & Gas S.A.», έχει κατατεθεί και είναι σε Δημόσια Διαβούλευση μέχρι τις 20 Σεπτεμβρίου2019.

Εφόσον ένα τόσο «μεγαλόπνοο» έργο που αφορά το Κατάκολο αλλά και ολόκληρο το Ιόνιο, από την Κέρκυρα μέχρι την Κρήτη  είναι σε εξέλιξη, που αν πραγματοποιηθεί θα αλλοιώσει το χαρακτήρα της περιοχής από πρωτίστως τουριστικό, αγροτικό, αλιευτικό σε εξορυκτικό και κανείς δε φρόντισε να ενημερώσει τον κόσμο, που ως γνωστόν όταν αρχίσει να αντιλαμβάνεται τι έχει συμβεί είναι πολύ αργά, νιώθουμε υποχρέωση προς τον τόπο μας, τους συμπολίτες και το περιβάλλον μας, να θέσουμε κάποια ερωτήματα, σε όλους αυτούς που με διαδικασία fast track και εν κρυπτώ θέλουν να προχωρήσουν σε ένα τόσο σημαντικό και ανατρεπτικό για τη μορφή της περιοχής μας έργο:

• Σε οικονομικό επίπεδο ποιό θα είναι το όφελος του Δήμου μας, ο οποίος καλείται να πάρει ένα τόσο μεγάλο ρίσκο για τον τουρισμό του, την αλιεία του, το φυσικό περιβάλλον και τις θάλασσές του ? Η σύμβαση παραχώρησης αναφέρει πως θα φορολογείται από το κράτος το 25% των κερδών που η εταιρεία θα παρουσιάζει κάθε φορά (όλοι ξέρουμε πως τα κέρδη των εταιρειών εμφανίζονται και εξαφανίζονται από τη μια μέρα στην άλλη). Από αυτά το 5% μόνο θα πηγαίνει στην Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας, ήτοι Αχαΐα, Αιτωλοακαρνανία, Ηλεία. Άρα στο Δήμο Πύργου θα καταλήγει τι ακριβώς ?
• Ως προς τις 80 θέσεις εργασίας που θα προκύψουν συνολικά για την Α’ φάση, ας δούμε λίγο αυτά που αναφέρονται στην ΜΠΕ. Το στάδιο το οποίο περιγράφει η συγκεκριμένη ΜΠΕ αναφέρεται σε 2 χρόνια από τη στιγμή έγκρισής της, συνεπώς οι εργαζόμενοι σε αυτό το στάδιο θα εργαστούν 6 περίπου μήνες (διάστημα υλοποίησης του έργου). Το μη εξειδικευμένο προσωπικό θα καλύψει θέσεις όπως «γενικής εργασίας», «προσωπικό εξυπηρέτησης», ίσως και «τροφοδοσίας», δηλαδή το πολύ μέχρι 30 θέσεις εργασίας, όπως αναλύεται. Οι υπόλοιπες θέσεις όπως προσωπικό γεώτρησης και επίβλεψης αφορούν εξειδικευμένες προφανώς θέσεις, με προσωπικό που η εταιρεία διαθέτει ήδη από άλλα έργα που δραστηριοποιείται. Σε επόμενες φάσεις του έργου θα κατατεθούν άλλες ΜΠΕ και προφανώς το προσωπικό που θα δουλεύει μόνιμα πια στην εξόρυξη θα είναι πιο εξειδικευμένο αλλά και περιορισμένο. Αντίθετα οι θέσεις εργασίας που θα χαθούν από την περιοχή, στην περίπτωση ακόμα και μικρού ατυχήματος, είναι κατά πολύ περισσότερες. Προφανώς λοιπόν το όφελος της περιοχής και σε αυτόν τον τομέα είναι πολύ μικρό , σε αντίθεση με το ρίσκο που είναι μεγάλο.
• Ως προς το περιβαλλοντικό τώρα σκέλος, που είναι και το πιο σημαντικό για τον τόπο μας και επηρεάζει άμεσα το ευ ζην των πολιτών, προκύπτουν σοβαρά ερωτήματα για τη διασφάλιση της μη ύπαρξης ατυχήματος, σχετικά με τη παρούσα ΜΠΕ, αλλά και την επόμενη  ΜΠΕ, που θα κατατεθεί μελλοντικά και στην οποία θα περιγράφεται η κυρίως εξορυκτική δραστηριότητα. Είναι γνωστό και από διεθνείς δημοσιεύσεις πως οι εξορύξεις πετρελαίου/αερίου μπορούν να προκαλέσουν μικροσεισμούς όπως και έχει γίνει στο παρελθόν (Πηγή: Gillian R.F. et al. (2018), “Global review of human–induced erthquakes “, pp 457-459). To γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με τη σεισμικότητα ολόκληρης της περιοχής, καθώς και τις πολλαπλές πιθανές μελλοντικές γεωτρήσεις σε όλο το Ιόνιο, ακόμα και πάνω ή δίπλα από ενεργά ρήγματα μεγάλης δυναμικής, θα έπρεπε να θεωρείται από τις ΜΠΕ και τις ΣΜΠΕ ως υψίστης σημασίας και να αφιερώνεται μεγάλο τμήμα της μελέτης, το οποίο δε γίνεται.  Θα πρέπει δε να αναφέρεται και η αλληλεπίδραση όλων των μελλοντικών γεωτρήσεων για την εκτίμηση της πιθανότητας ατυχήματος στο Ιόνιο. Ποια είναι τα μέτρα πρόληψης ατυχήματος και ποια τα μέτρα αποκατάστασης που προτείνονται από την εταιρία στην περίπτωση ατυχήματος ?
• Σύμφωνα με την οικονομοτεχνική μελέτη για λογαριασμό του WWF – την οποία η ελληνική πολιτεία όφειλε εξαρχής να κάνει για την εκτίμηση του ρίσκου ενός τέτοιου έργου και κατ’ επέκταση την αξιολόγηση για το αν είναι συμφέρον ή όχι – από την Αγγλική συμβουλευτική εταιρία eftec με τίτλο “Το πραγματικό κόστος του πετρελαίου” (http://greenagenda.gr/μεγάλη-μελέτη-wwf-το-πραγματικό-κόστος-τ/), δίνεται το ακριβές κόστος ατυχήματος, σε κάθε Περιφέρεια, που πρόκειται να λάβουν χώρα οι εξορύξεις, με δύο σενάρια ατυχήματος: Το πρώτο σενάριο μελετά σχετικά μικρά περιστατικά ρύπανσης και το κόστος, στην περίπτωση αυτή για τη Δυτική Ελλάδα, υπολογίζεται ως 57 εκατ. ευρώ. Το δεύτερο  σενάριο μελετά μεγάλο περιστατικό ατυχήματος και το κόστος για την Περιφέρειά μας ανέρχεται σε 161 εκατ. ευρώ. Το ερώτημα που τίθεται εδώ είναι ποιος θα καλύψει τη ζημιά αυτή, στην πολύ μικρή πιθανότητα κατά τα λεγόμενα της εταιρείας, εμφάνισης των παραπάνω σεναρίων ? Μήπως η εταιρεία που θα είναι και η κύρια ωφελούμενη από το έργο αυτό ?  Ή μήπως το κράτος, δηλαδή όλοι εμείς ?
• Αξίζει να πάρουμε ένα τόσο μεγάλο ρίσκο για μερικά ψίχουλα ?

 «Ποτέ στην ιστορία της η χώρα μας δεν είχε διακινδυνεύσει τόσα πολλά για να κερδίσει τόσα λίγα. Στην εθνική προσπάθεια εξόδου από την κρίση, η προστασία των θαλασσών μας οφείλει να είναι αδιαπραγμάτευτος όρος, και δεν αξίζει να γίνει  θυσία στον βωμό της φθηνής ανάπτυξης υπέρ του πρόσκαιρου κέρδους της πετρελαϊκής βιομηχανίας», Δημήτρης Ιμπραήμ, υπεύθυνος Θαλασσίου Προγράμματος στο WWF Ελλάς.

«Πρωτοβουλία Ηλείας ενάντια στις εξορύξεις υδρογονανθράκων»